Pogledaj Trejler

Trajanje : 77 min
Produkcija : Kontraplan i Pankerica
Scenario : Brankica Drašković
Režija : Brankica Drašković
Direktor fotografije : Miloš Pušić
Montaža : Srđan Petrik, Jovana Krstanović

Sinopsis

Maske

Film predstavlja umetničke maske Slobodana Tišme – pesnika, konceptualiste, rok muzičara, performera i pisca. Kao ni njegovi literarni zapisi, ni ovaj filmski, nije zaokružen i celovit. Namerni i slučajni susreti sa prijateljima i prolaznicima u obilasku ličnih mitskih mesta Novog Sada, uporišnih tačaka intimnog stvaralačkog univerzuma, prepliću se sa arhivskim prizorima njegove umetničke prakse, a sjedinjuju ih raskošni muzički pasaži pesama jugoslovenskih novotalasnih grupa Luna i La Strada. U filmu učestvuju: Slobodan Tišma, Čedomir Drča, Sabolč Tolnai, Aleksandar Zograf, Andraš Urban, Siniša Tucić, Aleksandar Davić, Dejan Vučetić Vuča, Marko Brecelj i drugi.

Festivali

„Dorf“ (Hrvatska), Grossmann (Slovenia), Cinema City (Srbija), 63.Beogradski festival kratkometražnog i dokumentarnog filma (Srbija), Međunarodni festival dugometražnih dokumentarnih filmova Beldocs (Srbija), Frog film festival (Crna Gora), Međunardni festival dugometražnog dokumentarnog fima Underhill (Crna Gora), Solo Positivo Film Festival (Hrvatska), Festival muzičkih dokumentaraca "DokumFest" (BiH). Samostalne projekcije: Pula, Rijeka, Zagreb (Hrvatska), Novi Sad (festival Poezika)

Nagrade

Nagrada za najbolji scenario koju dodeljuju Klasik TV i Dorf festival za muzičke dokumentarce (Vinkovci 2013)

Special mention/Specijalna nagrada žirija Festivala muzičkog dokumentarnog filma „Dok ’n’ritam“ (Beograd 2016)

Glavna nagrada žirija na Festivalu muzičkih dokumenatraca "DokumFest"

Nagrada žirija studenata na Festivalu muzičkih dokumenatraca "DokumFest"

„Film Maske, načinjen s poštovanjem i razumijevanjem, kao dinamičan portret umjetnika u stalnom samoporicanju, ustvari transformaciji, pred publiku rasprostire jednu koliko raznovrsnu, uzbudljivu i inspirativnu stvaralačku biografiju, toliko i sam život pojedinca izjednačenog sa umjetničkim djelom“

Vladimir Crnjanski, Dnevni list Dnevnik

„Motiv maske je u filmu višestruko aktualiziran, na simboličan način podvlačeći sve faze umjetničke i individualne metamorfoze. Tako je kao delićima slagalice predstavljena kompletna slika jednog stvaraoca, ali i obično neobičnog čoveka ispričana iz ugla ispovedne autokritičnosti i prelomljena kroz objektivnu vizuru njegovih savremenika i što je još bitnije potonjih generacija “

Milica Vukmanović, RTV Vojvodina

„….Maske su uistinu situacijski dokumentarac, nikad statičan i konstantno transformabilan, ovisno o tome koji komadić identiteta ove uistinu zanimljive persone zahvaća. Na prvu strukturno i dokumentarno klasičan u svom biografskom žanru – sačinjen od arhivskih snimki umjetnikova djelovanja, razgovora sa samim protagonistom i drugim mu manje ili više bliskim kolegama ili pak pokloniteljima koji su u njegovom djelu pronašli inspiraciju za svoja, Maske Brankice Drašković su ispod te prividno jednostavne filmske površine mnogo više. One su jedna nikad propuštena metafora mnogostrukosti ličnosti i toga kako ta ličnost u svojim fragmentima na određenom trenutku i mjestu može, uzme li se njezin odgovarajući djelić, učiniti jednu stranicu povijesti“,

Lucija Klarić, Ziher.hr

„Jedan od junaka priče je i sam grad. Tišma će nas odvesti na mesta koja su njemu značajna, pokazati nam svoju muzičku školu gde je majci za ljubav učio svirati violinu, mesta gde je izlagao, gde se nalazio sa društvom, mesta gde ide da bude sam i meditira, kao i ona slučajna mesta kroz koja prolazi, možda ih i ne primećuje, ali i ona su sastavni deo grada. Autorica u to ubacuje i arhivske snimke “starog Novog Sada”, dodajući još jedan u nizu paradoksa o Tišmi i njegovom umetničkom angažmanu“

Mirko Stojilković, Lupiga.com

".....U prologu si Tišma, poput Tolstojevljevog grofa Andreja Bolkonskog postavlja pitanje koje ga nagriza čitavog života – tko sam ja, i što je to uopće ja, a zatim pod stablom topole, drvetom univerzuma kako ga naziva, skriven iza te začudne, bizarne papirnate maske citira Nietsceheovu „Ponoćnu pjesmu“ - čiji stihovi o stalnoj budnosti savršeno opisuju samoga govornika i jasno naznačuju pravac u kojemu će se film razvijati. I dok film naoko ima primarnu zadaću tek smjestiti Tišmino djelovanje u prostornovremenski kontekst, obuhvatiti i sačuvati od zaborava djelovanje ovog marginalca koji je samo svoje bivanje pretvorio u umjetnički i estetski doživljaj u društvu u kojemu umjetnost nije rezervirana za nekog slučajnog enfant terriblea već isključivo za oficijalnu akademsku elitu, scene u kojima to Tišmino krhko tijelo nalik velikoj bogomoljki sa spokojnom hrabrošču nosi tu grotesknu papirnatu masku gejše sa visokom punđom i crvenom ružom u njoj i lagano klizi kroz devastirane, „novokomponovane„ urbane krajolike pretražujući grad i mjesta svojih djelovanja u nekad drugačijem okolišu iz nekog drugog, utopijskog društva „s ljudskim likom“ snažna je vizuelna impresija i univerzalna metafora odvojenosti kojima autorica unosi posve novu, nadrealnu notu, pretvarajući film u poetsku impresiju podižući ga na višu, alegorijsku razinu....."

Velimir Rodić Treći program Hrvatskog radija, emisija "Filmoskop"